ตอน : นานอีกหน่อย
posted on 17 Apr 2008 00:05 by onemanstandup in Serendipity
16.23
"อยากจะขออะไรรึเปล่า ?"
...
...
...
น้ำเสียงของหญิงชราผมขาว รูปร่างสมส่วน ที่แสดงพร้อมกับรอยยิ้มที่เปิดเผยไมตรีอย่างชัดแจ้ง แก่ชายหนุ่มที่กำลังหยุดนิ่งกับคำพูดที่เธอเพิ่งจะเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม
พลันทำให้เขาหยุดยืนยิ้ม แล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่กี่นาทีก่อน
13.23
ฤดูฝนของปีหนึ่ง ในเชียงใหม่ เมืองที่ฉ่ำไปด้วยสายฝนแห่งเดือนกันยายน วันนี้ท้องฟ้ายังคงมืดหม่นเช่นทุกวันที่ผ่านมา สภาพอากาศตอนนี้ ยังคงเดาใจก้อนเมฆไม่ได้
ว่าจะกลั่นตัวลงมาเป็นสายฝนเมื่อไหร่ อากาศอบชื้นที่ไม่เอื้อต่อการเดินทางไปที่ใดเลย ประกอบกับสายลมพายุที่พัดเป็นจังหวะ ทำให้สภาวะรอบตัวตอนนี้เย็นยะเยือกและมืดมัวอย่างบอกไม่ถูก
13.25
ชล ชายหนุ่มผู้ซึ่งหันหลังให้กับการตอกบัตรตอนเก้าโมงเช้า และหกโมงเย็น มาประจันหน้ากับชีวิตที่ตัดวันจันทร์ ถึงศุกร์ออกไป และทำงานในทุกวันที่เค้าต้องทำ หลายคนมองว่างานใหม่ที่เค้าทำ มันหนักกว่าการเป็นพนักงานประจำเสียอีก แต่เค้าก็ยังยินดีที่จะทำโดยให้เหตุผลก็คนเหล่านั้นว่า เค้าสามารถเลือกวันที่จะหยุดงานได้ ...
13.26
ป๊อปอัพหน้าจอสนทนาของโปรแกรม msn โผล่ขึ้นมาทักทายเค้าในบ่ายวันจันทร์หนึ่ง ด้วยความแปลกใจกึ่งสนใจ ปกติเค้าไม่ค่อยได้รับการทักทายจากคนแปลกหน้าเท่าไหร่ และก็ไม่ค่อยทักทายใครเหมือนกัน
แต่วันนี้ .. การสนทนานับหลายชั่วโมงได้เริ่มขึ้น
ระหว่างคนแปลกหน้าที่ไม่เคยได้คุยกันเลย แต่เค้ากลับคุยกับหน้าจอนั้นเป็นเวลานานเหมือนคนที่รู้จักกันมานับแรมปี
และสิ้นสุดการสนทนานั้นด้วยการนัดพบ
17.00
จ๋า คือชื่อของหญิงสาวที่สนทนากับเค้าในวันนั้น และเธอเป็นคนที่เค้าจะไปพบในวันพฤหัสนี้ ความตื่นเต้นของเค้าปรากฎขึ้นอย่างบอกไม่ถูกว่า
ทำไมถึงมีอาการอย่างนี้เกิดขึ้น ทั้ง ๆ ที่เค้าแทบจะไม่รู้จักเธอเลยสักนิดเดียว กับแค่การนำเสนอโปรแกรมแนะนำการท่องเที่ยวชิ้นเดียวเท่านั้นเอง
14.27
บ่ายวันพฤหัสที่ยังครึ้มฟ้าครึ้มฝนตามฤดูกาลของมัน
ชล กำลังอยู่ในซอยที่ต้องพึ่งพาโชคช่วยในการหาที่จอดรถ
พอ ๆ กับการลุ้นโชคใต้ฝาเครื่องดื่มชาเขียว
ดูเหมือนว่าฝนพร้อมที่กลั่นตัวเป็นเม็ดลงได้ทุกเมื่อ แต่เมื่อเค้าได้ที่จอดรถอย่างทุลักทุเล เค้ากลับไม่หยิบร่มติดตัวไป อาจจะเหตุผลที่ว่า เค้าสายแล้ว และเค้าไม่อยากให้เธอรอนานมากกว่านี้ มันดูแย่พอสมควร เพราะว่านี่คือ การนัดพบครั้งแรกของเค้า และเธอ
14.55
ร้านกาแฟที่ตกแต่งภายในด้วยโทนสีน้ำตาลเข้ม และมุมกาแฟที่น่านั่ง เต็มไปด้วยคนหลากหลายสไตล์ ตั้งแต่ชายหนุ่มที่แต่งตัวเนี้ยบ ไปถึงหญิงสาวภายใต้ชุดนักศึกษาตามสมัย
ชล เดินฝ่ากลุ่มคนทั้งหลายเหล่านั้น พลางมองหานัดของเค้า
หญิงสาวกับเสื้อยืดมิ้กกี้เม้าส์ ส่งยิ้มอันมีไมตรีมาให้เค้า
"สวัสดี นายชล" เธอกล่าวทักเค้าก่อน
"สวัสดีครับ คุณจ๋า นะครับ" ชลกล่าวคำทักทายคำแรกอย่างลังเล
ตรงหน้าเค้าตอนนี้ คือหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก
และสิ่งที่ทำเค้าประทับใจในตัวเธอ เมื่อแรกมอง คือ
ดวงตาของเธอ และรอยยิ้มที่เธอส่งมาให้เค้า
"มาช้าจังนะคะ" เธอเหน็บแนมกึ่งตลก
"แย่นะครับ" ชลกล่าวรับ
"ผมว่า ไม่ได้แย่ ธรรมดาเลยล่ะครับ แย้ แย่ เลย" ชลปล่อยมุขแก้เขินออกไป
พลางเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็หลุดออกมาจากทั้งสองฝ่าย ทำให้บรรยากาศในการเจอกันครั้งแรกสร้างความประทับใจเล็ก ๆ ให้กับเค้า
"ไหนล่ะคะ งานที่คุณบอกว่าจะเอามาให้จ๋าดู"
"ต้องบอกก่อนนะครับ ว่าตัวนี้ยังไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไหร่ เพราะว่าตัวนี้เป็นแบ๊คอัพน่ะครับ แต่ก็พอใช้งานเป็นตัวอย่างได้ครับ" ชลทักท้วงก่อนที่จะเปิดงานของเค้า
"ใช้ยากจังนะ เครื่องนี้น่ะ" เธอเหน็บแนมเค้าอีกครั้ง
"ไม่ยากหรอกครับ เพียงแต่ว่าคุณจ๋าคงยังไม่ชินกับมัน แต่มันเจ๋งมากเลยนะครับ ผมชอบมากเลย" ชลรีบอวดสรรพคุณของเครื่องมือของเค้า
15.37
หลังจากการสาธิต และแนะนำการใช้งานอันตะกุกตะกักของชล
จ๋าทำท่าทางเหมือนว่าจะเข้าใจ เค้าก็เลยให้เธอลองใช้งานโปรแกรมนั้นดู
ภายใต้การดูแลของเค้า กับข้ออ้างที่ว่า เค้าไม่อยากให้เธอพังเครื่องของเค้าก่อน ซี่งมีอีกเหตุผลที่เค้าไม่ได้อ้างออกมา
15.53
และแล้วก็ได้เวลาของฝน กับท้องฟ้าที่ครึ้มมาเป็นเวลาพอสมควร ได้เวลาของการกลั่นตัวของกลุ่มก้อนไอน้ำที่ดำทะมึน
"ในที่สุด .. ก็ลงมาจนได้นะครับ" ชลกล่าวเหมือนกับว่ารอคอยการมาของฝนห่านี้
"คะ ?"
"อ๋อ .. ไม่มีอะไรครับ"
"ค่ะ .."
เสียงโทรศัทพ์ดังขึ้นมา ... หลังจากสิ้นเสียงสนทนา
"คุณจ๋าครับ .. สงสัยผมต้องไปแล้วล่ะครับ"
"แฟนเหรอคะ ท่าทางรีบจัง"
"เปล่าครับ แม่โทรมาตามน่ะครับ"
"เลยเวลามานานแล้วน่ะครับ"
"ผนยังตกอยู่เลย ... "
"นั่นสิครับ .. นั่งก่อนดีกว่านะครับ ออกไปตอนนี้ก็ไปไม่ได้"
"ไม่ได้หยิบร่มมาด้วยสิคะ"
"ผมก็เหมือนกันครับ เมื่อกี๊ก็มัวแต่รีบ ๆ เลยไม่ได้หยิบมาด้วย"
แท้ที่จริง ก่อนออกจากรถ เค้าได้มองร่มแล้วบอกกับมันว่า
แกอยู่ตรงนี้แหละ จะได้ไม่ต้องออกไปเปียกฝนข้างนอก
16.20
การสนทนายังคงดำเนินมาถึงตอนนี้ แต่ดูเหมือนว่า ฝนก็ไม่เป็นใจสักเท่าไหร่
ฝนตกเกือบหยุดแล้ว คงได้เวลาแล้ว ชลยืนอยู่ตรงชานหน้าร้าน และจ๋าก็ยืนอยู่ตรงนั้น
"คงต้องไปแล้วล่ะครับ"
"นั่นสิคะ"
"รถคุณจ๋า จดตรงไหนเหรอครับ ?"
"ตรงที่จอดรถข้างหน้านี่แหละค่ะ"
"อ่าว .. ตรงนั้นจอดได้ด้วยเหรอครับ"
"ได้ค่ะ แต่ต้องจ่ายเงิน"
"อ๋อ .. ของผมจอดท้ายซอยเลย"
"เดี๋ยวผมเอาร่มของที่ร้านไปส่งไหมครับ ?"
"แล้วคุณชล ล่ะคะ"
"ก็ .. เดี๋ยวผมเอาร่มมาคืนที่ร้านแล้วค่อยวิ่งไปที่รถ"
"งั้น .. เราวิ่งไปพร้อมกันเลยดีกว่าค่ะ"
"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมวิ่งไปส่งที่รถก่อนก็แล้วกันนะครับ"
"เอางั้นเลยเหรอคะ"
"ครับ ยังไงก็ต้องเปียกอยู่แล้ว"
มันดูไม่เหมือนการวิ่งสักเท่าไหร่ แต่ด้วยช่วงเวลานั้นการเดินฝ่าสายฝนพรำไปช้า ๆ มันก็อาจจะเป็นการวิ่งผ่านช่วงเวลานั้นไปอย่างรวดเร็วที่สุด เหมือนกับเป็นการร้องขอช่วงเวลาตรงนี้ให้มันนานอีกหน่อยก็เป็นได้
16.23
ใต้ถุนตึกแห่งหนึ่งที่ชลวิ่งมาหลบฝนก่อนที่จะลุยฝ่าไปยังรถของเขา
เขาหยุดยืนยิ้ม แล้วนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปก่อนหน้าไม่กี่นาทีนี้
น้ำเสียงของหญิงชราผมขาว รูปร่างสมส่วน ที่แสดงพร้อมกับรอยยิ้มที่เปิดเผยไมตรีอย่างชัดแจ้ง แก่ชายหนุ่มที่กำลังหยุดนิ่งกับคำพูดที่เธอเพิ่งจะเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม
...
...
...
"อยากจะขออะไรรึเปล่า ?"
โปรดติดตามตอนต่อไป
edit @ 17 Apr 2008 00:21:35 by เด็กชายซอสมะเขือเทศ